Osman Hulusi Ateş
Kırk iki sene bilfiil Somuncu Baba Camii'nde görev yaptı (1945-87).
Kendini insanlığa hizmete vakfetti, gerçek manâda tasavvufun insanlığa hizmet olduğunu vazetti.
"Allah güzeldir, güzel olanı sever" prensibi ile hareket etti. Üretici derviş tipinin en güzel örneklerinden birini oluşturdu.
Hizmete, iş ve harekete dayalı bir tasavvufi anlayışa sahipti. Tarihe, topluma ve ülkesine karşı duyduğu sorumluluk ve hassasiyetini "yurdumun her taşını Kâbe sayarım" diyerek ifade etti.
Bu özellikleriyle dinî liderlik boyutlarını aşarak tarih önünde ve toplumsal hafızada yerini aldı.
Kan davaları gibi büyük kavgaları, aile münakaşalarını, komşu anlaşmazlıklarım çözüme kavuşturdu, ömrünü İslâm üzere ve barışa yönelik işler yaparak geçirdi.
Abdurrahman Erzincani Camii ve külliyesi, Darende İlahiyat Fakültesi, İplik fabrikası gibi bazı müesseselerin kurulmasına öncülük etti.
Bunlarla ilgili plaketler aldı.
On çocuk babasıydı.
Divan şiirinin 20. yüzyıldaki temsilcilerindendir.
Gazel, ilahi, kaside, rubai ve müstezat türünde yazdı.

ESERLERİ:
ŞİİR:

• Divan-ı Hulusi-i Darendevî (1986).

NASİHATNAME:

• Mektûbat-ı Hulusi-i Darendevî (1996).

HUTBE:

• Şeyh Hamid-i Veli Camii Minberinden Hutbeler,
• Es-Seyyid Osman Hulusi Ateş, (haz., Resul Kesenceli, 2000).

Harfü’ş-Şın

“İki cihanın zübdesiyim canibim canan ile
Ben mekanıyım kanımın kanım bana mekan imiş

Ayrı bilenler ayrıdır uşşakını maşukiden
Ben canıyım cananımın cananım bana can imiş

Ben bir dürr-i sencideyim kanımdır umman içinde
Ben kanıyım umanımın ummanım bana kan imiş

Yakub-veş ah eylerim Yusuf benimle yar iken
Ben dürüyüm Kenanımın Kenan benimle kan imiş

Hızr ile buldum hayatı ben sırr ile erdim ana
Ben ab-ı hayat aynıyım aynım bana ayan imiş

Şol vahdete yol bulmuşum ahir o yol ben olmuşum
İkanı tahkik görmüşüm tahkik bana ikan imiş

Hulusi-i biçareyim her dertlere men çareyim
Ben seyrimin hayranıyım seyrim bana hayran imiş”