Mesnevi'denÇalgıcının Hikâyesi

Eskiden varmış bir eşsiz çalgıcı; Dinliyenlerden gidermiş derd, acı.

Hez gönül uçmuş, tutup alkış ona; Hem de canın aklı hayranmış ona.

Bir av artık genç iken şahin olan; Durmadan ancak sinek avlar her ân.

Sırtı bir küp: Eğrilip kamburlaşan; Kaş: Semer olmuş göz üstünden aşan.

Gitti hoş ses, geldi çirkin yaygara; öyle çirkin ses ki etmez beş para.

Öyle sesmîş, kıskanırmış zühre dün; Kart eşekden çıkma ses olmuş bugün.

Çökmesin göster ki en son bir tavan; Hangi enfes olmamış en son yavan?!

Bundan ancak ayrı Sûr üfrülmesi; Bir de ermiş erlerin ölmez sesi.

Her gönül gönlüyle sarhoş onların; Hem bu yokluk yokluğuymuş her varın.

Çekti her bir ses ve her bir fikri o; Sır ve vahy; ilham ve tad zinciri o.

Yaşlanıp çökmüştü artık çalgıcı; Bir dilim ekmeksiz olmak çok acı.

Sen ki Tanrım çok ömür verdin bana; Bir değersiz kuldum erdim lûtfuna.

Geçti yetmiş yıllık ömr isyan ile; Benden ihsan kesmedin bir gün bile.

Et konuk Tanrım bugün mangırsızım; Hep seninçin inlesin artık sazım.

Çalgı, saz... - her neyse - atmış omzuna. Gitti şehrin sonra kabristanına.

"isterim senden bağış, Tanrım!" dedi. Var mı saf iç Tanrı ihsan etmedi?

Çaldı saz, üzgün, döküp çok gözyaşı; Çalgı, yastık oldu... baş: yorgun başı.

Düştü yorgun, geldi birden uykusu; Uçtu, derken ten kafesden can kuşu.

Kurtulup dünyâ gamından - hem de son Buldu can sahrası saf âlemde son.

Açtı söz - düş gördü - ömründen hemen: "Barda kalsaydım eğer gönlümce ben.

Gayba âit lalelik pek hoş olur; Böyle bir bağdan gönül sarhoş olur.

Hem uçar kolsuz kanatsız, hem gezer. Yer idim dilsiz, dudaksız hem şeker.

Hem yumar göz, hem görürdüm her yeri; Atmadan el hem dererdim gülleri.

Bal, deniz olmuş: Yüzer derya kuşu. Bil nasıl bir bal bu: Eyyûbunkisi.

Öyle biz engin ki Peygamber Eyüp, Hastalıklardan arınmıştır yunup.

Tut ki olsun gökden uçsuz Mesnevi: Hacmi almaz: Bil bu bir sır, mânevi.

Yer ve sonsuz göklerin yüz ölçümü, Darlığından parçalarlar gönlümü.

Düşde gördüm öyle bir âlem, ulu; Bende artık kol kanat dersen: Dolu!..

Olsa - mezkûr âlemin - malûm, yola; Az durur dünyâda Allâhın kulu.

Sen ki kurtardın dikenden ökçeni; Geç tamahdan çekmesin dünyâ seni.